Windabûna herî bêdeng a neteweyeke bêdewlet, berî erdê, kesayetiya hiqûqî ye. Gelek dikare biaxive, xwe birêxistin bike, hetta bi ser bikeve; lê nikare peymana kirêyê îmze bike, avûkatekî bigire, bexşekê qebûl bike an li dadgehekê bibe daxwazkar. Ev kêmasî ne siyasî, teknîkî xuya dike — û tam ji ber vê yekê salan bêyî nîqaş tê hilgirtin.
Her tiştê ku em jê re dixebitin — daxwazname li Parlementoya Ewropayê, rapora sîya li Neteweyên Yekbûyî, ofîseke ku ji mirovan re belgeyekê dide, hesabekî bankê ku bexşan hildigire — bi yek şertî ve girêdayî ye: divê li wê derê kesekî hiqûqî hebe ku li ber wan disekine. Tevgereke bêyî wê, ne tevgereke qels e; ew tevgereke nedîtbar e. Ji bo rêziknameyê ew tune ye.
Ev belge vê pirsê bersiv dide: ew kesayetî çi ye, çend heb in, li ku ne, û çima wusa ne.
