Em çi dijmêrin

Belgeyek ne bi soza xwe, bi tiştê ku tê jimartin tê pîvandin. Pîvana ku nayê jimartin ne pîvan e. Ji ber vê beşa dawî ya vê belgeyê ne niyetê, defterê digire.

Em sê sitûnên cuda dijmêrin, û divê her sê tevlihev nebin.

Ya yekem, tiştê ku em ava dikin e — û ev sitûn bi temamî di destê me de ye. Hejmara welatiyên qeydkirî. Hejmara qeydên girtî: dersa dayî, bernameya qedandî, dîplomaya derxistî, denga bikaranîn. Dibistana vekirî û xwendekarê dixwîne. Ciwanê fînansekirî û rêjeya vegerandinê. Hesabê salane yê çavdêrîkirî. Muxatabî: hejmara saziyên ku pê re tê nivîsandin, hejmara heyetên tên qebûlkirin, hejmara dîplomayên tên naskirin, hesabê bankeyê yê vebûyî. Hejmara hebûnên çandî yên ji bo vegerandinê hatine dosyekirin. Tu ji van bi destûra kesî ve girêdayî nîne; ji ber vê behaneya wan jî tune ye.

Ya duyem, bihayê ku em derdixin e. Em nikarin vê sitûnê ji deftera aliyê hember bixwînin — tu dewlet windabûna xwe belav nake. Lê em dikarin ji deftera xwe bixwînin, çimkî biha neynika qeyda me ye: her mezûnê jêhatî yê ku ji kanala me derbas dibe, mezûnek e ku wan gihandiye lê negirtiye; her heqê ku ji sazîya me re tê dayîn, heqek e ku ji sazîya wan re nehatiye dayîn; her ciwanê ku ji ber nekarîna perwerdeya bi zimanê dayikê winda kirine, li ba me rêzek e di qeydê de. Em bihayê ragihînin nakin, dicivînin. Bihayê ku tê ragihandin dibe mijara danûstandinê; bihayê ku dicive dibe fatûre.

Ya sêyem, asta amadebûnê ye. Roja veqetînê ne planeke xebatê ye; wê krîzên van pênc dewletan bi xwe hildiberînin. Lê amadekarî tê jimartin: ji bo her erkê ku wê roja hewce bibe, îro çend kes gihîştine — hiqûqnas, aborînas, mamoste, endezyar, dîplomat. Ma qeyd tê veguhastin. Sazî bêyî tu ji damezrînerên xwe çend rojan li ser piyan dimîne. Ev sitûna sêyem ya herî kêm tê axaftin û ya herî diyarker e, çimkî herdu yên pêşî tenê bi hebûna vê bi kêr tên.

Astengan ev belge diyar nake. Ka wê kîjan hejmar di kîjan salê de bibe armanc, karê organa her gövdeyê bi xwe ye — û her sal hesabê vekirî tê dayîn. Belgeyeke ku hejmarên wê tên çavdêrîkirin belgeyeke ku pê tê bawerkirin e; belgeya ku hejmara wê tune jî tenê daxwazeke baş nivîsandî ye.

Di dawiyê de, ev têgihîştina pîvandinê bi xwe tezekê hildigire. Minority SafePack mîlyonek û sed hezar îmze berhev kir, bi fermî hate qebûlkirin, piştgiriya Parlamentoya Ewropayê wergirt — û Komîsyonê gav neavêt. Ev nîşan nade ku ew rê şaş e; nîşan dide çima daxwaz bi tena serê xwe têrê nake. Eger daxwaza herî pirjimar, herî birêkûpêk û herî meşrû ya dîroka hindikahiyên Ewropayê jî bêbersiv maye, pirsgirêk ne di mezinahiya daxwazê de ye, di bêbihabûna daxwazê de ye.

Ji ber vê tiştê ku li vir tê avakirin ne daxwazek e, kapasîte ye. Kapasîte li şûna siyasetê nayê; zemînê ku siyaset lê disekine dide siyasetê. Û ji ber ku zemîn tê jimartin, ev belge dikare her sal xwe biceribîne.

Daxwazkirin daxwaznameyek e. Biha danûstandinek e.