Teknolojî: hem jêhatîbûn, hem defter

Teknolojî di vê bernameyê de du karan dike, û divê ev tevlihev nebin.

Wek jêhatîbûn: teklîf bi xwe

AI û zincîr ji wan çend waran in ku ciwanek li her derê ku bijî dikare pê debara xwe bike. Ji bo dîtina karekî li Frankfurtê bes e; ji bo rûniştina li Hewlêrê û firotina karî bo Frankfurtê jî bes e. Heman perwerde herdu deriyan vedike, û ev ne tesadûf e — negirêdayîbûna karê dîjîtal bi cografyayê, kelekeke ku cara yekem di destê neteweyekê de ye.

Loma bernameya perwerdeyê ne xemil e, teklîf bi xwe ye. Gotina "tevlî doza me bibe" û gotina "em ê te bikin kesekî ku li dinyayê kar dibîne, û vê sazîya neteweya te bike" ne heman tişt in. Ya duyem pêşerojekê soz dide û ew soz tê girtin.

Naskirina dîplomayê li vir merca girêdanê ye û divê ji destpêkê ve bê çareserkirin: rêyên Kanada, Almanya, Awistralya û Japonyayê hemû dîplomaya naskirî, asta zimên û di piraniya kategoriyan de ezmûna karî dixwazin. Bernameyeke bêyî akredîtasyon tu yek ji van hilnaberîne. Hevkarî an akredîtasyon, karê sala yekem a bernameyê ye.

Wek defter: binyata sazîyê

Zincîr tiştekî din e. Ew ne teklîf e, deftera sazîyê ye: endamtî, deng, xerc û biryar li yek cihî û tên jimartin. Nirxa wê ji vê tê ku yê wê digire nikare naveroka wê biguhere.

Parastina vê veqetandinê ji ber sedemeke pratîk jî pêwîst e. Ya pîvandî ev e: nîşaneke aidiyetê ya ji gelemperiyê re xuya û bi lêçûna kêm, destkeftiya paşê hilnaberîne — hetta hewcedariya wêneyê têr dike û vala dike (Kristofferson, White & Peloza, 2013). Ango hesibandina nîşaneke endamtiyê ya li ser zincîrê wek girêdanê bi xwe şaş e.

Lê ev bulgû li ser nîşanê ye, ne li ser perwerdeyê. Fêrkirina jêhatîbûneke ku debara kesekî peyda dike ne hereketeke sembolîk e; encameke wê ya pîvanbar heye û ew encam jiyana kesê diguhere.

Loma her du hevok bi hev re rast in:

Teklîfa me jêhatîbûn û pêşeroj e. Zincîr jî deftera ku wê tomar dike ye.

Yek bêyî ya din kêm dimîne: sazîyeke bêyî defterê îddîaya xwe piştrast nake, û sazîyeke bêyî teklîfê tiştekî ku tomar bike tune ye.